YOUWATHI · SHORT STORIES

අවසන් දුම්රිය

Athula Bandara•
🎧 Listen to this Storyසිංහලෙන් කතාවට සවන් දෙන්න

Press Listen to start. Sinhala voice support depends on your browser.

කෙටි කතාව | අභිරහස් • සංවේදී • ත්‍රාසජනක

වැස්ස නොනවත්වා ඇදහැලෙමින් තිබුණි.

රාත්‍රී එකොළහ පසුවී විනාඩි හතළිස් පහක් ගතව තිබියදී නිම්සරා පාළු දුම්රිය ස්ථානයේ බංකුවක් මත වාඩි වී සිටියාය.

ඇගේ අතේ තිබුණේ කුඩා ගමන් මල්ලක් සහ පැරණි ලියුම් කවරයකි.

ලියුම් කවරයේ ලියා තිබුණේ වචන කිහිපයක් පමණි.

“ඔයාට ඇත්ත දැනගන්න ඕන නම්, අද රෑ අවසන් දුම්රියෙන් එන්න.”

එහි යවන්නාගේ නමක් නොතිබුණි.

එහෙත් ඒ අත්අකුරු ඇයට හොඳින් හුරුපුරුදු විය.

ඒ ඇගේ පියාගේ අත්අකුරුය.

වසර පහකට පෙර අතුරුදන් වූ පියාගේ අත්අකුරුය.

නිම්සරා ඔරලෝසුව දෙස බැලුවාය.

11.58 යි.

එක්වරම දුම්රිය ස්ථානයේ පැරණි ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍රයෙන් කටහඬක් ඇසුණි.

“අවසන් දුම්රිය තව විනාඩි දෙකකින් පළමු වේදිකාවට පැමිණේ.”

නිම්සරා වටපිට බැලුවාය.

දුම්රිය ස්ථානයේ කිසිවෙකුත් නොසිටියේය.

ප්‍රවේශපත්‍ර කවුළුව වසා තිබුණි. විදුලි පහන් කිහිපයක් නිවී ගොස් තිබුණි.

මොහොතකට පසු ඈතින් දුම්රියක ආලෝකයක් දිස්විය.

අමුතුම දෙය වූයේ එය පැමිණෙන විට කිසිදු ශබ්දයක් නොඇසීමයි.

දුම්රිය නිහඬව වේදිකාව අසල නතර විය.

එහි දොරක් විවෘත විය.

නිම්සරා සෙමින් ඇතුළට ගියාය.

මැදිරියේ සිටියේ එක් වයස්ගත කාන්තාවක් පමණි.

ඇය ජනේලය අසල වාඩි වී පැරණි පුවත්පතක් කියවමින් සිටියාය.

“දුව කොහෙටද යන්නේ?”

කාන්තාව ඇසුවාය.

“මම දන්නේ නැහැ.”

“එහෙනම් ඇයි නැග්ගේ?”

“මගේ තාත්තා මට එන්න කියලා ලියුමක් එවලා.”

කාන්තාව පුවත්පත පහත් කළාය.

ඇගේ මුහුණේ තිබුණේ අමුතුම බැල්මකි.

“තාත්තගේ නම මොකක්ද?”

“සමන් වික්‍රමසිංහ.”

කාන්තාවගේ දෑස් විශාල විය.

“සමන් වික්‍රමසිංහ?”

“ඔව්. ඇයි?”

කාන්තාව පිළිතුරු නොදී පුවත්පත නිම්සරා අතට දුන්නාය.

එහි මුල් පිටුවේ තිබූ ඡායාරූපය දුටු නිම්සරාගේ හදවත වේගයෙන් ගැහෙන්නට විය.

ඒ ඇගේ පියාය.

පුවත්පතේ දිනය වසර පහකට පෙර දිනයකි.

සිරස්තලයේ මෙසේ සඳහන් විය.

“අවසන් දුම්රිය අතුරුදන් වෙයි — මගීන් විසිහතර දෙනෙකු පිළිබඳ තොරතුරක් නැහැ.”

නිම්සරාගේ අත් වෙව්ලන්නට විය.

“මේ… මේ මොකක්ද?”

කාන්තාව ජනේලයෙන් පිටත බලා සිටියාය.

“දුවේ, ඔයාගේ තාත්තා එදා මේ දුම්රියේ රියදුරා.”

“එහෙනම් එයා කොහෙද?”

“ඒක දැනගන්න තමයි ඔයා මෙතනට ආවේ.”

දුම්රිය එකවරම නතර විය.

ජනේලයෙන් පිටත කිසිදු දුම්රිය ස්ථානයක් නොපෙනුණි.

ඒ වෙනුවට තිබුණේ මීදුමෙන් වැසුණු පැරණි ගොඩනැගිල්ලකි.

මැදිරියේ දොර විවෘත විය.

දොර අසල සිටියේ මැදිවියේ මිනිසෙකි.

නිම්සරාගේ දෑසට කඳුළු පිරුණි.

“තාත්තේ…?”

ඔහු කිසිවක් නොකියා ඇය දෙස බලා සිටියේය.

“තාත්තේ, ඔයා කොහෙද හිටියේ? මම කොච්චර හෙව්වද?”

ඔහු සෙමින් කතා කළේය.

“මට සමාවෙන්න දුවේ. මට ඔයාව හම්බවෙන්න එන්න බැරි වුණා.”

“ඇයි?”

“එදා මේ දුම්රිය වැරදි මාර්ගයකට යොමු කරලා තිබුණා. මම ඒක නවත්තන්න උත්සාහ කළා. ඒත් අපි අතරමං වුණා.”

“එහෙනම් දැන් ගෙදර යමු තාත්තේ.”

ඔහු හිස සෙලවීය.

“මට යන්න බැහැ. ඒත් ඔයාට යන්න පුළුවන්.”

නිම්සරා ඔහු දෙස බලා සිටියාය.

“මට තේරෙන්නේ නැහැ.”

ඔහු සාක්කුවෙන් කුඩා යතුරක් ගත්තේය.

“අපේ ගෙදර මගේ කාමරේ තියෙන පැරණි මේසයේ යට ලාච්චුව මේකෙන් අරින්න. ඔයාට දැනගන්න ඕන හැමදේම එතන තියෙනවා.”

නිම්සරා යතුර අතට ගත්තාය.

“තාත්තේ, මම ආයෙත් ඔයාව දකින්නේ නැද්ද?”

ඔහුගේ මුහුණේ මඳ සිනහවක් මතු විය.

“මතකයන් නැති වෙන්නේ නැහැ දුවේ.”

එක්වරම දුම්රියේ විදුලි පහන් නිවී ගියේය.

නිම්සරා බියෙන් දෑස් පියා ගත්තාය.

නැවත දෑස් විවර කරන විට ඇය සිටියේ දුම්රිය ස්ථානයේ පැරණි බංකුව මතය.

උදෑසන හය පසුවී තිබුණි.

වැස්ස නතර වී තිබුණි.

දුම්රිය ස්ථානාධිපතිවරයා ඇය අසලට පැමිණියේය.

“දුව, ඔයා මුළු රෑම මෙතන නිදාගෙනද?”

නිම්සරා පුදුමයෙන් ඔහු දෙස බැලුවාය.

“ඊයේ රෑ ආපු අන්තිම කෝච්චිය කොහෙද?”

ඔහු සිනාසුණේය.

“මේ ස්ටේෂන් එකට රෑ දහයෙන් පස්සේ කෝච්චි එන්නේ නැහැ දුව.”

නිම්සරා කිසිවක් නොකියා තම අත දෙස බැලුවාය.

ඇගේ අතේ කුඩා යතුර තිබුණි.

ඇය වහාම නිවසට ගියාය.

පියාගේ කාමරය වසර පහක් පුරා කිසිවෙකුත් විවෘත කර නොතිබුණි.

ඇය පැරණි මේසයේ යට ලාච්චුව විවෘත කළාය.

එහි තිබුණේ දුම්රිය මාර්ග සිතියමක්, පැරණි ඡායාරූප කිහිපයක් සහ කුඩා සටහන් පොතකි.

සටහන් පොතේ අවසන් පිටුවේ මෙසේ ලියා තිබුණි.

“අද රාත්‍රියේ අපේ දුම්රිය අනතුරකට ලක්විය හැකි බව මට දැනගන්න ලැබුණා. කවුරුහරි මාර්ග සංඥා වෙනස් කරලා. මට මේක නවත්තන්න පුළුවන් වෙයිද දන්නේ නැහැ. මට මොනවා හරි වුණොත් මේ සටහන් නිම්සරාට ලැබෙන්න ඕන.”

ඇගේ ඇස්වලට කඳුළු පිරුණි.

ඇය ඊළඟ පිටුව පෙරළුවාය.

එහි තිබුණේ තවත් එක් වාක්‍යයක් පමණි.

“මේ අනතුර සැලසුම් කළ පුද්ගලයා තවමත් ජීවතුන් අතර.”

ඒ සමඟම නිවසේ දුරකථනය නාද විය.

නිම්සරා ඇමතුමට පිළිතුරු දුන්නාය.

අනෙක් පසින් ඇසුණේ ඇයට හොඳින් හුරුපුරුදු කටහඬකි.

“දුව… ලාච්චුව ඇරියද?”

ඒ ඇගේ පියාගේ කටහඬය.

නිම්සරා කිසිවක් කියන්නට පෙර ඔහු නැවත කතා කළේය.

“දුවේ, දැන් හොඳට අහගන්න. ඔයාගේ ගෙදර දොරට තට්ටු කරන කෙනාව විශ්වාස කරන්න එපා.”

ඒ මොහොතේම…

ටක්… ටක්… ටක්…

නිවසේ ඉදිරිපස දොරට කවුරුන් හෝ තට්ටු කළේය.

නිම්සරා සෙමින් ජනේලය අසලට ගියාය.

දොර ඉදිරිපිට සිටියේ ඊයේ රාත්‍රියේ දුම්රියේදී හමුවූ වයස්ගත කාන්තාවය.

ඇගේ අතේ තවත් ලියුම් කවරයක් තිබුණි.

එහි ලියා තිබුණේ,

“අවසන් දුම්රිය — දෙවන ගමන.”

නිමි.

Share this story Facebook WhatsApp Telegram

Reader Discussion (0)

Log in to join the discussion.

Reader Reactions

1 Likes · 1 Followers

Follow this story to receive new-episode updates in your YOUWATHI inbox and by email. Phone push notifications require a separate push-service setup and permission.

Story Episodes

Scroll to Top